עברית  |  English  |  smart phone  |  Arabic  |  Deutsch  |  Greek  |  Hungarian  |  
Σπίτι >> News paper >> Eνάντια στο χρόνο
 


Dr Jay Lavee at Larnaca international airport lading the Icebox with the harvest heart on the aircraft that will fly them to “sheba” Medical Centre in Israel.   


Dr Jay Lavee porfoming heart transplant on Andreas Miltiaou in "sheba" Israel


Andreas Miltiaou one week afterheart Heart transplant 1998


Andreas Miltiaou 2006 Cyprus

 
Μιλτιάδου with simerini ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 2007

 
Μιλτιάδου and Vloch at the Premiere screening Tel Aviv Cinematheqe Israel January 28th 2007


Producer Director Tzvika Vloch receiving A Special Jury Mention ward at 2nd CIFF CYPRUS INTERNATIONAL FILM FESTIVAL 2007 Foto: George Michael

 

Eνάντια στο χρόνο
Tαινία για τη μεταμόσχευση καρδιάς σε Κύπριο
Ήταν πραγματικά μια «κούρσα ενάντια στο χρόνο» η εσπευσμένη μετάβαση του καρδιοπαθούς Ανδρέα Μιλτιάδου από τη Δασούπολη στο νοσοκομείο Τelashomer του Τελ Αβίβ, όπου στις 16 Ιουνίου 1998 έκανε μεταμόσχευση καρδιάς από την ομάδα του Ισραηλινού καρδιοχειρουργού Jay Lavee.
Καταγράφει το ταξίδι Ισραηλινών γιατρών στην Κύπρο, όπου παραλαμβάνουν την καρδιά 36χρονης εγκεφαλικά νεκρής, τη μεταφέρουν στο Ισραήλ και τη μεταμοσχεύουν στον 65χρονο Ανδρέα Μιλτιάδου
ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Τον τίτλο - "Race against time" («κούρσα ενάντια στο χρόνο») - έδωσε στην ταινία του με θέμα τη μεταμόσχευση και όσα ακολούθησαν τους επόμενους μήνες και χρόνια, ο Ισραηλινός σκηνοθέτης και παραγωγός Τζβίκα Βλοχ (Tzvika Vloch), που την περασμένη Τετάρτη 18 Απριλίου την παρουσίασε στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Λευκωσία.  Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ διάρκειας πενήντα λεπτών, όπου ο Τζβίκα καταγράφει καρέ καρέ το ταξίδι της ομάδας των Ισραηλινών γιατρών και νοσηλευτών στην Κύπρο και στο Παρασκευαΐδειο Μεταμοσχευτικό Κέντρο στη Λευκωσία όπου παραλαμβάνουν την καρδιά 36χρονης Κυπρίας εγκεφαλικά νεκρής μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Αγλαντζιά, τη μεταφέρουν στο Ισραήλ και τη μεταμοσχεύουν στον ετοιμοθάνατο Ανδρέα Μιλτιάδου, 65 χρονών τότε. «Έγινε η μεταμόσχευση και όταν συνήλθα ρώτησα το γιο μου Μίλτο, που ήταν κοντά μου, πότε θα γίνει η εγχείρηση και μου είπε ότι η εγχείρηση τέλειωσε. Δεν κατάλαβα τίποτε. Την τρίτη μέρα μετά τη μεταμόσχευση περπάτησα. Ο κάθε ένας από εμάς πρέπει να γίνει δότης οργάνων για να αναστηθεί ένας άλλος άνθρωπος, παρά να τα φάει το χώμα». To φιλμ παρακολουθεί για αρκετά χρόνια τον κ. Μιλτιάδου, τη γυναίκα και τα παιδιά τους, μετά την επιστροφή τους στην Κύπρο, όπως και τη θεαματική βελτίωση του ηθικού και της ποιότητας της ζωής του λόγω της μεταμόσχευσης.
Μια σταθερή φιλία
Η ταινία, που άρχισε τον Ιούνιο 1998 και τέλειωσε τον Ιανουάριο 2007, δεν είναι μόνο μια κινηματογραφική μαρτυρία της νίκης της ζωής πάνω στο θάνατο μέσα από την εμπειρία του Ανδρέα Μιλτιάδου, αλλά και η αφορμή για να γεννηθεί και ν' αναπτυχθεί μια μακρόχρονη και σταθερή φιλία του σκηνοθέτη με την οικογένεια Μιλτιάδου που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Η ταινία τελειώνει με το πάρτι γενεθλίων του Ανδρέα Μιλτιάδου με τη σύζυγό του Χαρίκλεια, την κόρη, τους τρεις γιους και τα εγγόνια του γύρω του. «Ήθελα να παρουσιάσω μια διαφορετική οπτική γωνία του θέματος της δωρεάς οργάνων», μας είπε ο σκηνοθέτης Τζβίκα Βλοχ, που τον συναντήσαμε την περασμένη εβδομάδα στο σπίτι της οικογένειας Μιλτιάδου. «Ήθελα να στείλω ένα αισιόδοξο μήνυμα και να δώσω στον κόσμο ελπίδα ότι μπορεί κάποιος να έχει μια φυσιολογική ζωή καλής ποιότητας μετά τη μεταμόσχευση. Επίσης ήθελα να δείξω πόσο μεγάλη αλλαγή μπορεί να φέρει η δωρεά οργάνων στη ζωή κάποιου. Ο Ανδρέας έρχεται κάθε χρόνο στο Ισραήλ για βιοψία και παρακολούθηση της καρδιάς και μένω μαζί του από το πρωί μέχρι το βράδυ κι αυτό δεν έχει να κάνει τίποτε με το φιλμ αλλά με την προσωπική φιλία και εκτίμηση που αναπτύχθηκε μεταξύ μας μέσα στα χρόνια».
«Ήταν ένα θαύμα»
Η Χαρίκλεια Μιλτιάδου επιβεβαιώνει κι επαυξάνει: «Το πρόβλημα καρδιάς του Ανδρέα ξεκίνησε το 1989 και μέχρι το 1998 που έκανε τη μεταμόσχευση δεν μπορούσε καν να περπατήσει. Μπαινόβγαινε στο νοσοκομείο ετοιμοθάνατος μέχρι το 1994, που πήγαμε για πρώτη φορά στο Ισραήλ και οι γιατροί εκεί θεράπευσαν το πνευμονικό οίδημα που τον ταλαιπωρούσε, βελτίωσαν την κατάσταση της υγείας του και τον έβαλαν σε λίστα αναμονής για μεταμόσχευση. Στις 16 Ιουνίου 1998 μας ειδοποίησε ο μακαρίτης ο γιατρός Κώστας Ζαμπάρτας ότι βρέθηκε δότης και ότι έπρεπε να φύγουμε αμέσως για το Ισραήλ. Στο νοσοκομείο στο Τελ Αβίβ γνωρίσαμε τον Τζβίκα που κινηματογραφούσε τα πάντα, πράγμα που με έκανε να δυσφορώ στην αρχή γιατί ένιωθα μεγάλη αγωνία για τον άντρα μου, δεν ήξερα αν θα έβγαινε ζωντανός απ' αυτήν την περιπέτεια. Ούτε στον ύπνο μας δεν ελπίζαμε ότι στην κατάσταση που βρισκόταν θα σωζόταν. Κι όμως βρέθηκε καρδιά και μάλιστα τη δέχτηκε χωρίς κανένα πρόβλημα ο οργανισμός του. Ήταν ένα θαύμα για μας. Κι όσο για τους Ισραηλινούς γιατρούς και νοσοκόμους θα μας μείνει αξέχαστη η ευγένεια και ο επαγγελματισμός τους. Ένα μήνα μετά τη μεταμόσχευση επιστρέψαμε στην Κύπρο και ο Τζβίκα ήρθε μαζί μας για να συνεχίσει την κινηματογράφηση. Από τότε ξαναήρθε πολλές φορές και συνδεθήκαμε πολύ. Μας συμπαραστάθηκε τόσο πολύ σε έναν ξένο τόπο όπου δεν γνωρίζαμε τη γλώσσα και τον θεωρούμε αδελφό μας.
Ένα ανθρωπιστικό φιλμ
Η ταινία πρωτοπαίχτηκε στο Ισραήλ στις 28 Ιανουαρίου 2007 σε κινηματογράφο του Τελ Αβίβ στην παρουσία όλης της οικογένειας Μιλτιάδου και πολλών Ισραηλινών δημοσιογράφων που έδωσαν ευρεία δημοσιότητα στο θέμα.
Μας είπε ο Τζβίκα Βλοχ: «Ως Ισραηλινός που δεν είχα έρθει στην Κύπρο πριν από το 1998, νιώθω περήφανος που είχα την ευκαιρία να κάνω με την κάμερά μου μια ιστορία αυτού του μεγέθους σε μια άλλη χώρα και για έναν άνθρωπο με τον οποίο επικοινωνώ με ένα τρόπο πέρα από τη γλώσσα. Eίμαι περήφανος και νιώθω προνομιούχος γιατί ως Ισραηλινός έφτιαξα ένα φιλμ ανθρωπιστικό που δεν περιέχει πόλεμο ούτε βία».
Στον Καράολο και όχι στο Άουσβιτς
Η γνωριμία του Τζβίκα Βλοχ με την οικογένεια Μιλτιάδου τού έδωσε την ευκαιρία να μάθει ότι οι γονείς του παντρεύτηκαν στην Κύπρο το 1946 και συγκεκριμένα σε στρατόπεδο των Άγγλων αποικιοκρατών στον Καράολο Αμμοχώστου και όχι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς όπως νόμιζε μέχρι τότε! Και οι δύο γονείς του είναι επιζώντες του Άουσβιτς. Ο παππούς και η γιαγιά του δολοφονήθηκαν εκεί τη μέρα πριν απελευθερωθούν από τους Ρώσους. Στο ταξίδι των γονιών του για το Ισραήλ το πλοιάριό τους ανακόπηκε από τους Βρετανούς που τους μετέφεραν στον Καράολο, όπου και παντρεύτηκαν πριν αφεθούν ελεύθεροι.
«Είναι κρίμα τα όργανα να καταλήγουν στο χώμα»
Δρ Γιώργος Κυριακίδης Παρασκευαΐδειο Μεταμοσχευτικό Κέντρο: «Έχει χειροτερέψει το πρόβλημα της έλλειψης οργάνων για μεταμόσχευση. Με την παρούσα νομοθεσία στην Κύπρο είναι απαραίτητη η συγκατάθεση των στενών συγγενών, ενώ σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες η νομοθεσία επιτρέπει τη λήψη οργάνων από εγκεφαλικά νεκρούς εκτός και αν δηλώσουν οι ίδιοι από πριν ότι δεν θέλουν να γίνουν δότες. Ως γιατροί έχουμε υποχρέωση να βοηθήσουμε τους ασθενείς μας να ζήσουν. Συμβαίνουν πολλοί θάνατοι από τροχαία δυστυχήματα και είναι κρίμα να μη δίνονται τα όργανα και να καταλήγουν στο χώμα. Αυτήν τη στιγμή 120 άτομα περιμένουν μεταμόσχευση νεφρού, 10 μεταμόσχευση καρδιάς, 10 μεταμόσχευση ήπατος, 5 μεταμόσχευση πνεύμονα και αρκετοί για μεταμόσχευση κερατοειδούς χιτώνα».
Souveneir from prmire screening of Tzvika Vloch film A Race Against Time Tel Aviv Cinematheqe. January 28th 2007

+ Προσθήκη νέου σχολίου
Σχόλια
Loading Φόρτωση ...

Go Back  Print  Send Page